กุคงกราบไหว้และขอขอบคุณ

ชีวิตกุ และตัวกุ มันน่ารักนักหรือ ไม่หรอกกกกก ทุกคนบนโลกนี้ รักกุ ได้ แต่กุไม่สามารถรักทุกคนได้

ถ้ามีแต่คนรักกุ กุคงมีความสุขไม่น้อย คนที่รัก เค้าก็สามารถให้อะไรๆกับคนที่รักได้ใช่ม่ะ งั้นกุจะไปขอพิมพ์ โรงพิมฟรี เพราะตอนนี้กุ หาสปอนเซอร์ กุคงขอสปอนเซอร์ได้ง่าย(ใครสนบอกนะ เหอๆ) แล้วการตูนกุ คงมีคนซื้อเยอะกว่าเดิม คงมีคนตอบบลอกกุวันล่ะพัน คนอ่านวันละหมื่น คุยเอ็มเอสเอน คงแทบไม่ทัน จ่ายตลาดทีคงได้ของฟรีมาตรึม

รัก คือ อะไร กุยังไม่ค่อยเข้าใจเลย

จะเอาอะไรกับกุ

จะให้คนบนโลกนี้รักกุทำไม

แค่คนไม่กี่คน ที่รัก กุ คนไม่กี่คน ที่กุ รัก ก็มีเรื่องให้ปวดหัวตายอยู่แล้ว

ความรัก เปนกิเลส ชนิดหนึ่ง นะ

กุไม่ค่อยชอบที่จะมีมันนักหรอก แต่กุก็ไม่เคยปฏิเสธมัน ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ชอบ

มีรักแล้วมีความสุขนี่นา

รักคือการให้ รักคือการอภัย มันเปนข้อแก้ตัวให้สำหรับ หนุ่มสาวที่กำลังทะเลาะงี่เง่าๆกันทั้งนั้นแหละ คนที่รักกัน มักจะเปนคนโง่ ทะเลาะกันเรื่องโง่ๆ คุยกันเรื่องโง่ๆ ไม่สร้างสรรค์ เปลีองค่าโทรศัพท์ด้วยคำพูดโง่ๆ เลิกกันด้วยความคิดโง่ๆ ยอมเปนคนโง่ๆมั้ย ยอมได้ ก็มีความรักได้

กุก็เปนคนโง่ๆ มาหลายครั้งแล้วเหมือนกัน

แต่ถ้าทุกคนบนโลกนี้รักกุ ทุกคนคงโง่หมด ไม่ดีหรอก แล้ว บ้านเมืองก็จะไม่พัฒนา เพราะคงมีแต่คนมาสนเรื่องราวชีวิตกุ กุคงบ้าคลั่งมากกว่าเดิม ก็ไม่ดีต่อตัวกุด้วยเช่นกัน

รักบ้าง เกลียดบ้างแหละดี กลางๆ เฉยๆ ไม่เอา

หากทุกคนบนโลกนี้รักกุ คนที่ไม่มีความสุข คงเปนตัวกุเอง

.

.

.

มีคนรักมากไปก็ไม่ดี อึดอัดว่ะ

.

.

.

ดังเช่น โป๊ยก่าย ว่า

ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ ใจชื่นขม ระทมชั่วนิรันดร์

.

.

.

ปล โปรเจคหัวข้อนี้ ได้รับการสนับสนุนโดย ไอ่โทรุ มันว่าให้ทุกคนที่เปนสมาชิกเขียน กุก็เลย เปิดซิงซะเลย ไว้รออ่านของคนอื่นๆดูว่าจะเปนยังไง คงเกรียนกว่ากุว่ะ