ERROR ก่อนมาเล่นบล็อค ต้องทำงาน

ผมไปดูหนังเรื่องนี้ด้วยเหตุผลหลายประการ

- อยากดูอนิแมชันสองมิติในโรง  หลังจากที่ไม่ได้ดูมานาน
- ได้ข่าวมาว่าผู้สร้างลงทุนกับเรื่องนี้ไป ๑๒๐ ล้าน  ถึงกับขายรถขายบ้าน กู้หนี้ยืมสิน  ประกาศของเงินสมทบทุนจากที่ต่างๆหลายแห่ง
- เสียงลือเสียงเล่าอ้างสุดโคตรหนาหูว่าหนังเรื่องนี้ดี  บางคนกล่าวลงในเว็บบอร์ดพันทิปว่าดูหนังเรื่องแล้วซาบซึ้งตรึงไปถึงก้นบึ้งดวงหฤทัย  ความดีมากของหนังมันมีมากล้นเสียจนเขมือบหัวใจทั้งดวง  ทำให้เขาถึงกับน้ำตาเอ่อหลั่งด้วยความเปี่ยมสุขเลยทีเดียว(แต่หลังจากที่ผมดูแล้ว  กลับพบว่ามีคนผิดหวังจากหนังเรื่องนี้ไม่น้อยเหมือนกันว่ะ)
- ผมสนใจพุทธศาสนา  พุทธปรัชญา 

ภายหลังจากพยายามคะยั้นคะยอ อ้อนวอนโน้มกราบลงเบื้องตีนของเหล่ามิตรสหาย  ไหว้วานมันไปดูหนังเรื่องนี้หลายต่อหลายครั้ง  พยายามอ้างเหตุผลสารพัดเพ  หว่านล้อมให้มันไปดู   ทว่าสุดท้ายทุกคนแม่งก็ต่างพากันส่ายหน้าบรึๆ ตามระเบียบ

เมื่อเป็นเช่นนั้น ผมจึงถ่อไปดูหนังเรื่องนี้เพียงลำพัง  ไม่รอผีห่านซาตานที่ไหนไปดูด้วยทั้งสิ้น  ด้วยความหวั่นเกรงว่าหากผมล่าช้า  หนังเรื่องอื่น ๆ ที่เข้าใหม่มันอาจจะมาแย่งโรงจนเบียดหนังเรื่องนี้กระเด็นออกไป 

จับจ่ายซื้อตั๋ว  เดินเข้าไปในความมืด  และนั่งชมพร้อมกับนานผู้คน(ส่วนใหญ่มากเป็นครอบครัว)



และภายหลังจากที่หนังประวัติพุทธเจ้าผ่านพ้น  สิ้นสุดในเนื้อเรื่องจนขึ้นเครดิต

ผมก็ค้นพบว่า

ผม

...เกือบหลับ

ให้ตายเถอะ  ในความรู้สึกผม  หนังเรื่องนี้น่าเบื่อมาก

หนังเล่าเรื่องไปตั้งแต่ก่อนที่พระพุทธเจ้าประสูติ  จนไปจบที่ปรินิพพาน  ดำเนินเรื่องไปเนิบ ๆ เรื่อย ๆ ราวกับเนื้อหาในบทเรียนวิชาพระพุทธศาสนาที่ผมเรียนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันไม่มีผิด  ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมเตรียมใจไว้แล้วว่าจะเป็นเช่นนั้น (แต่ก็แอบหวังไว้จึ๋งนึงว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้นเช่นกัน)

และสิ่งที่ค่อนข้างสร้างตะขิดตะขวงใจผมพอสมควรกับเรื่องนี้ก็คือ

- ทำไมหนังถึงต้องไปเล่าเรื่องราวก่อนประสูติ  เรื่องราวของพระพุทธเจ้าประสูติแล้วเดิน ๗ เก้า  เรื่องราวของการทำนายของพวกโหร  หรือเรื่องราวอภินิหารของพวกองค์เทพทั้งหลายแหล่ด้วย  ผมว่าไม่จำเป็น   ในฐานะคนดู  ผมไม่รู้สึกว่าฉากนั้นมันจำเป็นหรือส่งผลอะไรต่อเรื่องเลย  

อันนี้มันอาจจะเป็นเรื่องของรสนิยม  บางคนอาจจะชอบในวิธีการเล่าเนิบ ๆ  เนื้อหาชัดเจนว่าพระพุทธเจ้าทำกิจอะไรบ้าง  แต่ผมรู้สึกได้เลยว่าคนเขียนบทไม่ยอมเลือกที่จะเล่า  ไม่ยอมเลือกหยิบจับเฉพาะเหตุการณ์สำคัญๆมาเล่า(ไม่รู้เป็นเพราะโดนเหล่าคณาจารย์ผู้ตรวจสอบสั่งมาว่าให้เล่าเรื่องให้ครบถ้วนสมบูรณ์รึเปล่า)  - ผมไม่แน่ใจว่าการนำเสนอโดยมีเหล่าองค์เทพมา  มีอภินิหารมา  (รวมทั้งการที่พระพุทธเจ้าประสูติลงมาบนโลกก็เป็นฝีมือของเทพ)  มันจะทำให้เด็กคิดว่าพุทธศาสนาเป็นเรื่องของเบื้องสูง  ไกลตัวหรือเปล่า  ซึ่งในความเป็นจริงแล้วพุทธศาสนามันเป็นเรื่องใกล้ตัวสุดๆ  มันเป็นเรื่องของตัวเราเลยด้วยซ้ำ

ผมว่าเรื่องมันน่าจะไปโฟกัสที่ตัวพระพุทธเจ้าเลย  ไม่จำเป็นต้องไปเล่าถึงอภินิหารก่อนเกิด  ดอกบัวเจ็ดเหล่า  โหรทำนายอะไรเทือกนั้น  น่าจะมุ่งเล่าไปที่ความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร  เช่นตอนที่ต้องตัดสินใจออกผนวช  ตอนที่ต้องทรมานเวลาบำเพ็ญทุกขกริยา  ความรู้สึกตอนได้ฉันท์อาหารหลังจากทรมานตัวเองมาเป็นปี  และที่สำคัญที่สุดคือตอยตรัสรู้  ผมว่าชีวิตของพระพุทธเจ้ามันน่าสนใจตรงนั้น

- ผมงงมากว่าทำไมพระอานนท์ร้องไห้เสียใจในวันที่พระพุทธเจ้าปรินิพพาน  พระอานน์เป็นถึงพระอรหันต์แล้วไม่ใช่หรอครับ ? ทำไมยังเศร้าเสียใจกับเรื่องพวกนี้ได้ ? ใครทราบช่วยชี้แจงผมที

แต่ถึงอย่างไร  ผมก็ค่อนข้างเข้าใจและเห็นใจผู้สร้าง
การจะทำการ์ตูนชีวประวัติให้ดูสนุกนั้นเป็นเรื่องที่ยาก(โคตร)  และยิ่งเป็นชีวประวัติของพระพุทธเจ้าที่มีรายละเอียดยิบย่อยเยอะแยะ  อีกทั้งยังพลิกแพลงหรือสอดแทรกแนวคิดทัศนะของผู้สร้างในเนื้อหาลงไปได้ยาก  ยิ่งกลายเป็นเรื่องที่โคตรมหายากทวีคูณ  

ผมรู้สึกทึ่งในความศรัทธาและจิตวิญญาณของผู้สร้างอย่างมาก   การขายบ้าน  ขายรถ กู้หนี้มาทำหนังที่ตัวเองศรัทธานี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย 
แม้ในความคิดผม พระพุทธเจ้าจะไม่ใช่หนังที่ดีก็ตาม

ได้ข่าวมาว่าหนังเรื่องนี้ทำรายได้ไปเพียง๑๐กว้าล้านเท่านั้น  แถมยังมีแผ่นผีออกมาขายอีก  ใครอยากดูแต่ยังไม่ได้ดูรีบเข้านะครับ

เขียนด้วยความนับถือ 

สะอาด

ป.ล.เอนทรี่หน้า  สะอาดสัญญาว่าจะเอาการ์ตูนมาลงให้อ่านกัน(เสียที)

edit @ 25 Dec 2007 03:42:41 by E R R O R ตัวการ์ตูนที่ หลงรักคุณตลอด 24 ชั่วโมง