เบื้องหลัง พอนเดอร์กวางสมองป่อง
posted on 30 Nov 2007 22:12 by errorblog in Brad
edit @ 21 Oct 2008 15:30:02 by E R R O R การ์ตูนขี้โม้
Tags: ponder, จิตแตก, พอนเดอร์40 Comments
สู้ต่อไป คนสู้ชีวิต
ปลื้ม ยังเป็นนายแบบได้เลย
อย่าไปกลัว
ปลื้ม ยังเป็นนายแบบได้เลย
อย่าไปกลัว
#2 By nomorebrain on 2007-11-30 22:31
เย็ด เท่ห์ระเบิดจริงๆด้วย ให้มันได้อย่างงี้!
แสดงว่าถ้าได้เงินรางวัลจริงๆก็จะไม่เอาใช่ไหม
แสดงว่าถ้าได้เงินรางวัลจริงๆก็จะไม่เอาใช่ไหม
ฮา .. แต่ชอบ
#5 By Na - th (นัท) on 2007-11-30 23:06
เน้อออ มันก็ต้องแบบนี้หล่ะ
ใครไม่ชอบก็ช่างหัวมัน มันไม่ได้เป็นทุกคนบนโลกซักหน่อย
อย่างน้อย เราทำงานเราก็ชอบของเราใครจะทำไม!!
55+
ใครไม่ชอบก็ช่างหัวมัน มันไม่ได้เป็นทุกคนบนโลกซักหน่อย
อย่างน้อย เราทำงานเราก็ชอบของเราใครจะทำไม!!
55+
โอ้ แต่หนูชอบเรื่องกวางป๋องมากเลยนะค่ะ แบบว่าเนื้อเรื่องคิดได้ไง แนวมาก
ถึงไม่เน้นภาพแต่เนื้อเรื่องเอาไปเลยทะลุ100 หุหุ
ถึงไม่เน้นภาพแต่เนื้อเรื่องเอาไปเลยทะลุ100 หุหุ
#10 By kresiana เห็ดแต่สด on 2007-12-01 05:08
อืม ก็วางตัวเป็นอิสระซะ ไม่งั้นจะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ได้ไงล่ะพี่น้อง!
#11 By Jasmine✿Lala~ on 2007-12-01 08:54
0.0
แบรู้สึกว่าการ์ตูนที่มานี่ ลายเส้นสวยขึ้นนะฮะ
(เป็นผีอ่านมานานแล้ว พึ่งแสดงตัว)
แบรู้สึกว่าการ์ตูนที่มานี่ ลายเส้นสวยขึ้นนะฮะ
(เป็นผีอ่านมานานแล้ว พึ่งแสดงตัว)
#12 By +:~: - Chocohime - :~:+ on 2007-12-01 10:21
พิมพ์ตกครับ
แอบรู้สึก ไม่ใช่แบรู้สึก
แอบรู้สึก ไม่ใช่แบรู้สึก
#13 By +:~: - Chocohime - :~:+ on 2007-12-01 10:21
ให้ชนะเลิศเล้ย
#14 By shimeatsky on 2007-12-01 10:43
เป็นคนวาดการ์ตูนก็เหนื่อยเหมือนกันเนอะ
#15 By ก๊อกแมน Son of Superman on 2007-12-01 11:20
ฮาๆ เป็นการ์ตูนได้เท่านี้หรอ
#17 By flyingafroo on 2007-12-01 13:33
เล่นซะเท่ห์เชียว
#18 By ~* นายจดหมายรัก ^^ on 2007-12-01 13:53
อ่านเบื้องหลังแล้วขำมากเลยค่ะ
"ทำไมเก็บค่าเทอมกูแพงจัง" - -"นั่นจิๆ
"ทำไมเก็บค่าเทอมกูแพงจัง" - -"นั่นจิๆ
ทำในสิ่งที่ตัวเองรักนี่ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ
ดีกว่าไม่ได้ทำแล้วต้องมาเจอกับคำว่า"เสียดาย"
อันนั้นน่ะ เศร้าสุดๆจริงๆ
ดีกว่าไม่ได้ทำแล้วต้องมาเจอกับคำว่า"เสียดาย"
อันนั้นน่ะ เศร้าสุดๆจริงๆ
#21 By ::SeaL World:: on 2007-12-01 17:32
อือ ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
ตอนนั้นผมอยู่ในฐานะที่วาดเพื่อสนองความต้องการของตัวเองคนเดียว
แต่ถ้าต้องเขียนให้คนอื่นๆอ่านนี่มันก็ต่างกันออกไปนะ นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัว ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นๆจะคิดแบบเดียวกันรึเปล่า
คือจากแต่เดิมที่เราเขียนเพื่อตัวเองคนเดียว การถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆลงไปเนี่ยมันก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก เอาความพอใจตัวเองเป็นที่ตั้ง ค่อนข้างจะอิสระ
แต่พองานเราออกสู่สังคม เริ่มมีคนติดตาม เป็นที่ยอมรับระดับนึง ตอนนี้มันจะเริ่มต่างกันออกไปแล้ว
เราต้องแคร์สายตาคนอื่นมากขึ้น คิดถึงคนที่อ่านงานของเรามากขึ้น ต้องเริ่มคิดมากขึ้นว่าจะเขียนออกไปยังไงถึงจะดี ความคิดส่วนตัวบางอย่างที่สุดโต่งเกินไปก็ต้องระวังมากขึ้น เหมือนกับว่าเราต้องหัดทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้างนอกจากทำเพื่อตัวเอง จากเคยเป็นฝ่ายรับอย่างเดียวก็เริ่มเป็นฝ่ายให้บ้าง เพราะถ้าเอาแต่ทำตามใจตัวเองอย่างเดียวไปเรื่อยๆมันก็จะเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโต
ตอนนั้นผมอยู่ในฐานะที่วาดเพื่อสนองความต้องการของตัวเองคนเดียว
แต่ถ้าต้องเขียนให้คนอื่นๆอ่านนี่มันก็ต่างกันออกไปนะ นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัว ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นๆจะคิดแบบเดียวกันรึเปล่า
คือจากแต่เดิมที่เราเขียนเพื่อตัวเองคนเดียว การถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆลงไปเนี่ยมันก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก เอาความพอใจตัวเองเป็นที่ตั้ง ค่อนข้างจะอิสระ
แต่พองานเราออกสู่สังคม เริ่มมีคนติดตาม เป็นที่ยอมรับระดับนึง ตอนนี้มันจะเริ่มต่างกันออกไปแล้ว
เราต้องแคร์สายตาคนอื่นมากขึ้น คิดถึงคนที่อ่านงานของเรามากขึ้น ต้องเริ่มคิดมากขึ้นว่าจะเขียนออกไปยังไงถึงจะดี ความคิดส่วนตัวบางอย่างที่สุดโต่งเกินไปก็ต้องระวังมากขึ้น เหมือนกับว่าเราต้องหัดทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้างนอกจากทำเพื่อตัวเอง จากเคยเป็นฝ่ายรับอย่างเดียวก็เริ่มเป็นฝ่ายให้บ้าง เพราะถ้าเอาแต่ทำตามใจตัวเองอย่างเดียวไปเรื่อยๆมันก็จะเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโต
(สะอาดเขียนนะ)
ชอบประเด็นของความเห็นที่22 เรื่องที่ว่าในฐานะที่งานเราออกไปสู่สายตาสังคม เราก็ควรจะแคร์คนอ่านด้วย
แต่ผมเชื่อว่านักเขียนที่เอางานมาเผยแพร่ออกมาสู่สายตาประชาชี ร้อยทั้งร้อยต้องแคร์คนอ่าน อย่างน้อยที่สุดก็คือตัวเอง แม้งานแม่งจะรุนแรงสุดโต่งระบายอารมณ์ส่วนตัวแค่ไหน สำหรับผม ถ้าเอางานตัวเองมาเผยแพร่มันก็เหมือนแสดงออกว่าอยากให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับในระดับหนึ่ง
ผมว่าการแคร์ถึงคนอ่านเป็นสิ่งที่ดีครับ ขณะทำงานสร้างสรรค์ผมก็คิดถึงคนอ่านอยู่ตลอดว่าจังหวะนี้ ช่องนี้ คนอ่านน่าจะรู้สึกยังไง มันจะน่าเบื่อไปไหม การ์คูนที่ผมว่ามันให้อะไรคนอ่านบ้างหรือเปล่า
แต่ถ้าเราแคร์คนอ่านมากจนมาทั้งให้ตัวเองป่วยเหมือนตัวการ์ตูนเรื่องนี้ ยังไงๆแม่งก็ดูไม่ใช้หนทางที่เวิร์คเอาซะเลย
และผมก็เห็นด้วยกับข้อสรุปของการ์ตูนเรื่องนี้ว่างานของตัวเอง ต้องแคร์ตัวเองให้มากที่สุด ต้องให้ผลงานมันได้รับใช้เราก่อน จึงจะไปรับใช้คนอื่น
และผมคิดว่าการเข้าใจในงานของตัวเองได้นี่มันสำคัญไม่แพ้ฝีมือ ไม่แพ้ทัศนคติเลย
ปล.ผมไม่เห็นด้วยว่าการแคร์คนอื่นของนักสร้างสรรค์ทั้งหลายจะเป็นการทำเพื่อคนอื่นครับ ผมคิดว่ามันเป็นการกระทำเพื่อให้คนอื่นยอมรับ คือประมาณว่ากลัวจะโดนด่าหากทำงานเอาแต่ใจตัวเองไปอะไรอย่างนั้นมากกว่า งานศิลปะที่ทำเพื่อคนอื่นคงเป็นประมาณพวกหนังโลกร้อนอัล กอร์ ,หนังเรื่องเด็กโต๋นะครับ
ชอบประเด็นของความเห็นที่22 เรื่องที่ว่าในฐานะที่งานเราออกไปสู่สายตาสังคม เราก็ควรจะแคร์คนอ่านด้วย
แต่ผมเชื่อว่านักเขียนที่เอางานมาเผยแพร่ออกมาสู่สายตาประชาชี ร้อยทั้งร้อยต้องแคร์คนอ่าน อย่างน้อยที่สุดก็คือตัวเอง แม้งานแม่งจะรุนแรงสุดโต่งระบายอารมณ์ส่วนตัวแค่ไหน สำหรับผม ถ้าเอางานตัวเองมาเผยแพร่มันก็เหมือนแสดงออกว่าอยากให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับในระดับหนึ่ง
ผมว่าการแคร์ถึงคนอ่านเป็นสิ่งที่ดีครับ ขณะทำงานสร้างสรรค์ผมก็คิดถึงคนอ่านอยู่ตลอดว่าจังหวะนี้ ช่องนี้ คนอ่านน่าจะรู้สึกยังไง มันจะน่าเบื่อไปไหม การ์คูนที่ผมว่ามันให้อะไรคนอ่านบ้างหรือเปล่า
แต่ถ้าเราแคร์คนอ่านมากจนมาทั้งให้ตัวเองป่วยเหมือนตัวการ์ตูนเรื่องนี้ ยังไงๆแม่งก็ดูไม่ใช้หนทางที่เวิร์คเอาซะเลย
และผมก็เห็นด้วยกับข้อสรุปของการ์ตูนเรื่องนี้ว่างานของตัวเอง ต้องแคร์ตัวเองให้มากที่สุด ต้องให้ผลงานมันได้รับใช้เราก่อน จึงจะไปรับใช้คนอื่น
และผมคิดว่าการเข้าใจในงานของตัวเองได้นี่มันสำคัญไม่แพ้ฝีมือ ไม่แพ้ทัศนคติเลย
ปล.ผมไม่เห็นด้วยว่าการแคร์คนอื่นของนักสร้างสรรค์ทั้งหลายจะเป็นการทำเพื่อคนอื่นครับ ผมคิดว่ามันเป็นการกระทำเพื่อให้คนอื่นยอมรับ คือประมาณว่ากลัวจะโดนด่าหากทำงานเอาแต่ใจตัวเองไปอะไรอย่างนั้นมากกว่า งานศิลปะที่ทำเพื่อคนอื่นคงเป็นประมาณพวกหนังโลกร้อนอัล กอร์ ,หนังเรื่องเด็กโต๋นะครับ
#24 By E R R O R การ์ตูนขี้โม้ on 2007-12-02 00:03
จริงๆมันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ส่วนใหญ่คนเราก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น ถึงจะแคร์คนอื่นแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำมันก็เพื่อตัวเองอยู่ดี
จะว่าไปมันก็เหมือนกับการเข้าสังคม
จะว่าไปมันก็เหมือนกับการเข้าสังคม
กรรม... เน็ทอืดจนโพสท์ไม่ขึ้น
จริงๆมันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ส่วนใหญ่คนเราก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น ถึงจะแคร์คนอื่นแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำมันก็เพื่อตัวเองอยู่ดี
จะว่าไปมันก็เหมือนกับการเข้าสังคมหรือคบหาคนอื่นๆ งานเขียนก็คือตัวตนของนักเขียนที่แสดงออกมา ตัวตนที่ต้องการให้คนอื่นยอมรับ
ถ้าเอาแต่ทำงานเอาใจคนอื่น จนตัวเองรับงานตัวเองไม่ได้นั่นก็แย่
แต่จะทำตามใจตัวเองโดยไม่ฟังเสียงคนอ่านมันก็แย่เหมือนกัน
ผมว่ามันเป็นการแชร์กันระหว่างคนเขียนและคนอ่านด้วยน่ะนะ
จริงๆแล้วมันอาจเป็นกลไกการป้องกันตัวอย่างนึงก็ได้ ถ้าเราอยากจะทำในสิ่งที่รักไปเรื่อยๆโดยไม่มีใครมาต่อว่าหรือดูแคลน เราก็ต้องทำให้สิ่งนั้นเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป ซึ่งกว่าจะเป็นแบบนั้นได้มันก็ลำบากเอาเรื่องเหมือนกัน ใครเคยผ่านจุดนั้นมาบ้างก็คงรู้ๆกันอยู่
ถ้าพูดถึงศิลปะว่าเพื่อใคร มันก็มีได้หลายรูปแบบล่ะครับ ขึ้นอยู่กับว่าผลงานนั้นสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อรับใช้สิ่งใด เพื่อรับใช้ตนเอง หรือเพื่อรับใช้สังคม
นานๆทีจะได้คุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องการ์ตูนบ้างนะนี่ เพราะส่วนใหญ่เพื่อนผมที่วาดๆด้วยกันมาก็เลิกรากันไปแทบจะหมดแล้วด้วยเหตุผลส่วนตัวของแต่ละคน ตอนนี้ผมโชคดีอยู่ที่ยังเดินตามความฝันตัวเองได้ ยังทำตามใจได้ แต่อนาคตใครจะไปรู้
ปล. พักนี้งานสะอาดและดูดีขึ้นนะครับ เหมือนให้ความใส่ใจกับรายละเอียดในงานมากขึ้น
จริงๆมันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ส่วนใหญ่คนเราก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น ถึงจะแคร์คนอื่นแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำมันก็เพื่อตัวเองอยู่ดี
จะว่าไปมันก็เหมือนกับการเข้าสังคมหรือคบหาคนอื่นๆ งานเขียนก็คือตัวตนของนักเขียนที่แสดงออกมา ตัวตนที่ต้องการให้คนอื่นยอมรับ
ถ้าเอาแต่ทำงานเอาใจคนอื่น จนตัวเองรับงานตัวเองไม่ได้นั่นก็แย่
แต่จะทำตามใจตัวเองโดยไม่ฟังเสียงคนอ่านมันก็แย่เหมือนกัน
ผมว่ามันเป็นการแชร์กันระหว่างคนเขียนและคนอ่านด้วยน่ะนะ
จริงๆแล้วมันอาจเป็นกลไกการป้องกันตัวอย่างนึงก็ได้ ถ้าเราอยากจะทำในสิ่งที่รักไปเรื่อยๆโดยไม่มีใครมาต่อว่าหรือดูแคลน เราก็ต้องทำให้สิ่งนั้นเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป ซึ่งกว่าจะเป็นแบบนั้นได้มันก็ลำบากเอาเรื่องเหมือนกัน ใครเคยผ่านจุดนั้นมาบ้างก็คงรู้ๆกันอยู่
ถ้าพูดถึงศิลปะว่าเพื่อใคร มันก็มีได้หลายรูปแบบล่ะครับ ขึ้นอยู่กับว่าผลงานนั้นสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อรับใช้สิ่งใด เพื่อรับใช้ตนเอง หรือเพื่อรับใช้สังคม
นานๆทีจะได้คุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องการ์ตูนบ้างนะนี่ เพราะส่วนใหญ่เพื่อนผมที่วาดๆด้วยกันมาก็เลิกรากันไปแทบจะหมดแล้วด้วยเหตุผลส่วนตัวของแต่ละคน ตอนนี้ผมโชคดีอยู่ที่ยังเดินตามความฝันตัวเองได้ ยังทำตามใจได้ แต่อนาคตใครจะไปรู้
ปล. พักนี้งานสะอาดและดูดีขึ้นนะครับ เหมือนให้ความใส่ใจกับรายละเอียดในงานมากขึ้น
อืมมม
คมค่ะ
คมค่ะ
#28 By =*MoonShiNe Ze*= on 2007-12-02 06:57
บาด ทุกงานเลยนะครับ เลยซิบซิบเยย
#29 By GURIKO (((Te@rdybe@R))) on 2007-12-03 01:35
โดนใจจริงๆ ดิฉันเป็นประเภทไม่กล้าเอางานให้คนอื่นดู
ซึ่งๆ หน้าเสียด้วย ยิ่งเป็นคนรู้จักนี่ไม่ต้องเลย (ท่าจะบ้า)
แต่ใช้วิธีโพสต์ไว้ตามบล็อคแทน (ท่าจะบ้าจริงๆด้วย)
ยินดีด้วยสำหรับรางวัล งานสวยมากค่ะ แบ่งช่องดีเนอะ
อ่านแล้วได้อารมณ์ดี
ซึ่งๆ หน้าเสียด้วย ยิ่งเป็นคนรู้จักนี่ไม่ต้องเลย (ท่าจะบ้า)
แต่ใช้วิธีโพสต์ไว้ตามบล็อคแทน (ท่าจะบ้าจริงๆด้วย
)
ยินดีด้วยสำหรับรางวัล งานสวยมากค่ะ แบ่งช่องดีเนอะ
อ่านแล้วได้อารมณ์ดี
#30 By tifa_redeye on 2007-12-03 10:59
ดังแล้วนะเรานะ
5555+
เจอในlet's 3คุ้นๆ งาน
5555+
เจอในlet's 3คุ้นๆ งาน
#32 By dong=ดอง,โด่ง on 2007-12-05 10:07
มาแวะบล๊อกได้สองสามครั้งแล้วคุนน้องงง อยากบอกว่า ชอบงานน้องมากกก ตั้งแต่เห็นครั้งแรก--ในหนังสือ--เลยอ่ะ (หวังว่าน้องจะเป็นคนเดียวกันใน infi mag อย่างที่เพื่อนพี่ว่านะ)
เอ็นทรี่นี้ รูปโหลดโหดและนานมากกกกกก แต่พี่ก็ได้ทำการย่องเบาเอ็นทรี่เก่าๆไปบ้างแล้วล่ะ ชอบบบบ!!! ทั้งลายเส้น และเนื้อหานะจ๊ะ
#33 By Am: Pimpon on 2007-12-05 22:38
โอ้ย ฮัลโหล หวัดดี
ชอบนายจิงๆเลย ถ้าเปนไปได้ ก็วาดการ์ตูนเรื่อง เหงา
ให้กับคนแปลกหน้าหน่อยนะ ดีจ่ะ
ชอบนายจิงๆเลย ถ้าเปนไปได้ ก็วาดการ์ตูนเรื่อง เหงา
ให้กับคนแปลกหน้าหน่อยนะ ดีจ่ะ
#34 By ♣+.:Cl-lRoNIcLE:.+♣ on 2007-12-15 14:53
ชอบจังตลกดี
#35 By Ashley (125.25.167.229) on 2007-12-23 21:55
ฮ่ะ ฮ่ะ พี่ครับ สอระยุด เท่ตรงไหนอ่าครับ
#37 By สหพันธ์UFโน่ (124.120.66.116) on 2008-01-10 17:32
ชอบเรื่องนี้มากเลยคับ นี่แหละการ์ตูนสร้างสรรค์
#38 By ۞тнαιgrαff۞™ on 2008-02-23 12:57
มั้ยเชื่อตัวเองแล้ว คัยเขาจะเชื่อนัยตัวนาย
มันจัยหน่อยดิวะ อัยลิง
มันจัยหน่อยดิวะ อัยลิง
#39 By oak (118.173.238.149) on 2008-04-30 16:33
ช่ายเลย
#40 By VampMazter - XIII on 2008-10-10 15:03
#1 By z e e n i n e ✖✖ on 2007-11-30 22:24