2007/Nov/30
เน้อออ มันก็ต้องแบบนี้หล่ะ
ใครไม่ชอบก็ช่างหัวมัน มันไม่ได้เป็นทุกคนบนโลกซักหน่อย
อย่างน้อย เราทำงานเราก็ชอบของเราใครจะทำไม!!
55+
ใครไม่ชอบก็ช่างหัวมัน มันไม่ได้เป็นทุกคนบนโลกซักหน่อย
อย่างน้อย เราทำงานเราก็ชอบของเราใครจะทำไม!!
55+
โอ้ แต่หนูชอบเรื่องกวางป๋องมากเลยนะค่ะ แบบว่าเนื้อเรื่องคิดได้ไง แนวมาก
ถึงไม่เน้นภาพแต่เนื้อเรื่องเอาไปเลยทะลุ100 หุหุ
ถึงไม่เน้นภาพแต่เนื้อเรื่องเอาไปเลยทะลุ100 หุหุ
ทำในสิ่งที่ตัวเองรักนี่ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ
ดีกว่าไม่ได้ทำแล้วต้องมาเจอกับคำว่า"เสียดาย"
อันนั้นน่ะ เศร้าสุดๆจริงๆ
ดีกว่าไม่ได้ทำแล้วต้องมาเจอกับคำว่า"เสียดาย"
อันนั้นน่ะ เศร้าสุดๆจริงๆ
อือ ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
ตอนนั้นผมอยู่ในฐานะที่วาดเพื่อสนองความต้องการของตัวเองคนเดียว
แต่ถ้าต้องเขียนให้คนอื่นๆอ่านนี่มันก็ต่างกันออกไปนะ นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัว ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นๆจะคิดแบบเดียวกันรึเปล่า
คือจากแต่เดิมที่เราเขียนเพื่อตัวเองคนเดียว การถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆลงไปเนี่ยมันก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก เอาความพอใจตัวเองเป็นที่ตั้ง ค่อนข้างจะอิสระ
แต่พองานเราออกสู่สังคม เริ่มมีคนติดตาม เป็นที่ยอมรับระดับนึง ตอนนี้มันจะเริ่มต่างกันออกไปแล้ว
เราต้องแคร์สายตาคนอื่นมากขึ้น คิดถึงคนที่อ่านงานของเรามากขึ้น ต้องเริ่มคิดมากขึ้นว่าจะเขียนออกไปยังไงถึงจะดี ความคิดส่วนตัวบางอย่างที่สุดโต่งเกินไปก็ต้องระวังมากขึ้น เหมือนกับว่าเราต้องหัดทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้างนอกจากทำเพื่อตัวเอง จากเคยเป็นฝ่ายรับอย่างเดียวก็เริ่มเป็นฝ่ายให้บ้าง เพราะถ้าเอาแต่ทำตามใจตัวเองอย่างเดียวไปเรื่อยๆมันก็จะเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโต
ตอนนั้นผมอยู่ในฐานะที่วาดเพื่อสนองความต้องการของตัวเองคนเดียว
แต่ถ้าต้องเขียนให้คนอื่นๆอ่านนี่มันก็ต่างกันออกไปนะ นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัว ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นๆจะคิดแบบเดียวกันรึเปล่า
คือจากแต่เดิมที่เราเขียนเพื่อตัวเองคนเดียว การถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆลงไปเนี่ยมันก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก เอาความพอใจตัวเองเป็นที่ตั้ง ค่อนข้างจะอิสระ
แต่พองานเราออกสู่สังคม เริ่มมีคนติดตาม เป็นที่ยอมรับระดับนึง ตอนนี้มันจะเริ่มต่างกันออกไปแล้ว
เราต้องแคร์สายตาคนอื่นมากขึ้น คิดถึงคนที่อ่านงานของเรามากขึ้น ต้องเริ่มคิดมากขึ้นว่าจะเขียนออกไปยังไงถึงจะดี ความคิดส่วนตัวบางอย่างที่สุดโต่งเกินไปก็ต้องระวังมากขึ้น เหมือนกับว่าเราต้องหัดทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้างนอกจากทำเพื่อตัวเอง จากเคยเป็นฝ่ายรับอย่างเดียวก็เริ่มเป็นฝ่ายให้บ้าง เพราะถ้าเอาแต่ทำตามใจตัวเองอย่างเดียวไปเรื่อยๆมันก็จะเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโต
(สะอาดเขียนนะ)
ชอบประเด็นของความเห็นที่22 เรื่องที่ว่าในฐานะที่งานเราออกไปสู่สายตาสังคม เราก็ควรจะแคร์คนอ่านด้วย
แต่ผมเชื่อว่านักเขียนที่เอางานมาเผยแพร่ออกมาสู่สายตาประชาชี ร้อยทั้งร้อยต้องแคร์คนอ่าน อย่างน้อยที่สุดก็คือตัวเอง แม้งานแม่งจะรุนแรงสุดโต่งระบายอารมณ์ส่วนตัวแค่ไหน สำหรับผม ถ้าเอางานตัวเองมาเผยแพร่มันก็เหมือนแสดงออกว่าอยากให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับในระดับหนึ่ง
ผมว่าการแคร์ถึงคนอ่านเป็นสิ่งที่ดีครับ ขณะทำงานสร้างสรรค์ผมก็คิดถึงคนอ่านอยู่ตลอดว่าจังหวะนี้ ช่องนี้ คนอ่านน่าจะรู้สึกยังไง มันจะน่าเบื่อไปไหม การ์คูนที่ผมว่ามันให้อะไรคนอ่านบ้างหรือเปล่า
แต่ถ้าเราแคร์คนอ่านมากจนมาทั้งให้ตัวเองป่วยเหมือนตัวการ์ตูนเรื่องนี้ ยังไงๆแม่งก็ดูไม่ใช้หนทางที่เวิร์คเอาซะเลย
และผมก็เห็นด้วยกับข้อสรุปของการ์ตูนเรื่องนี้ว่างานของตัวเอง ต้องแคร์ตัวเองให้มากที่สุด ต้องให้ผลงานมันได้รับใช้เราก่อน จึงจะไปรับใช้คนอื่น
และผมคิดว่าการเข้าใจในงานของตัวเองได้นี่มันสำคัญไม่แพ้ฝีมือ ไม่แพ้ทัศนคติเลย
ปล.ผมไม่เห็นด้วยว่าการแคร์คนอื่นของนักสร้างสรรค์ทั้งหลายจะเป็นการทำเพื่อคนอื่นครับ ผมคิดว่ามันเป็นการกระทำเพื่อให้คนอื่นยอมรับ คือประมาณว่ากลัวจะโดนด่าหากทำงานเอาแต่ใจตัวเองไปอะไรอย่างนั้นมากกว่า งานศิลปะที่ทำเพื่อคนอื่นคงเป็นประมาณพวกหนังโลกร้อนอัล กอร์ ,หนังเรื่องเด็กโต๋นะครับ
ชอบประเด็นของความเห็นที่22 เรื่องที่ว่าในฐานะที่งานเราออกไปสู่สายตาสังคม เราก็ควรจะแคร์คนอ่านด้วย
แต่ผมเชื่อว่านักเขียนที่เอางานมาเผยแพร่ออกมาสู่สายตาประชาชี ร้อยทั้งร้อยต้องแคร์คนอ่าน อย่างน้อยที่สุดก็คือตัวเอง แม้งานแม่งจะรุนแรงสุดโต่งระบายอารมณ์ส่วนตัวแค่ไหน สำหรับผม ถ้าเอางานตัวเองมาเผยแพร่มันก็เหมือนแสดงออกว่าอยากให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับในระดับหนึ่ง
ผมว่าการแคร์ถึงคนอ่านเป็นสิ่งที่ดีครับ ขณะทำงานสร้างสรรค์ผมก็คิดถึงคนอ่านอยู่ตลอดว่าจังหวะนี้ ช่องนี้ คนอ่านน่าจะรู้สึกยังไง มันจะน่าเบื่อไปไหม การ์คูนที่ผมว่ามันให้อะไรคนอ่านบ้างหรือเปล่า
แต่ถ้าเราแคร์คนอ่านมากจนมาทั้งให้ตัวเองป่วยเหมือนตัวการ์ตูนเรื่องนี้ ยังไงๆแม่งก็ดูไม่ใช้หนทางที่เวิร์คเอาซะเลย
และผมก็เห็นด้วยกับข้อสรุปของการ์ตูนเรื่องนี้ว่างานของตัวเอง ต้องแคร์ตัวเองให้มากที่สุด ต้องให้ผลงานมันได้รับใช้เราก่อน จึงจะไปรับใช้คนอื่น
และผมคิดว่าการเข้าใจในงานของตัวเองได้นี่มันสำคัญไม่แพ้ฝีมือ ไม่แพ้ทัศนคติเลย
ปล.ผมไม่เห็นด้วยว่าการแคร์คนอื่นของนักสร้างสรรค์ทั้งหลายจะเป็นการทำเพื่อคนอื่นครับ ผมคิดว่ามันเป็นการกระทำเพื่อให้คนอื่นยอมรับ คือประมาณว่ากลัวจะโดนด่าหากทำงานเอาแต่ใจตัวเองไปอะไรอย่างนั้นมากกว่า งานศิลปะที่ทำเพื่อคนอื่นคงเป็นประมาณพวกหนังโลกร้อนอัล กอร์ ,หนังเรื่องเด็กโต๋นะครับ
จริงๆมันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ส่วนใหญ่คนเราก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น ถึงจะแคร์คนอื่นแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำมันก็เพื่อตัวเองอยู่ดี 
จะว่าไปมันก็เหมือนกับการเข้าสังคม
จะว่าไปมันก็เหมือนกับการเข้าสังคม
กรรม... เน็ทอืดจนโพสท์ไม่ขึ้น
จริงๆมันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ส่วนใหญ่คนเราก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น ถึงจะแคร์คนอื่นแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำมันก็เพื่อตัวเองอยู่ดี
จะว่าไปมันก็เหมือนกับการเข้าสังคมหรือคบหาคนอื่นๆ งานเขียนก็คือตัวตนของนักเขียนที่แสดงออกมา ตัวตนที่ต้องการให้คนอื่นยอมรับ
ถ้าเอาแต่ทำงานเอาใจคนอื่น จนตัวเองรับงานตัวเองไม่ได้นั่นก็แย่
แต่จะทำตามใจตัวเองโดยไม่ฟังเสียงคนอ่านมันก็แย่เหมือนกัน
ผมว่ามันเป็นการแชร์กันระหว่างคนเขียนและคนอ่านด้วยน่ะนะ
จริงๆแล้วมันอาจเป็นกลไกการป้องกันตัวอย่างนึงก็ได้ ถ้าเราอยากจะทำในสิ่งที่รักไปเรื่อยๆโดยไม่มีใครมาต่อว่าหรือดูแคลน เราก็ต้องทำให้สิ่งนั้นเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป ซึ่งกว่าจะเป็นแบบนั้นได้มันก็ลำบากเอาเรื่องเหมือนกัน ใครเคยผ่านจุดนั้นมาบ้างก็คงรู้ๆกันอยู่
ถ้าพูดถึงศิลปะว่าเพื่อใคร มันก็มีได้หลายรูปแบบล่ะครับ ขึ้นอยู่กับว่าผลงานนั้นสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อรับใช้สิ่งใด เพื่อรับใช้ตนเอง หรือเพื่อรับใช้สังคม
นานๆทีจะได้คุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องการ์ตูนบ้างนะนี่ เพราะส่วนใหญ่เพื่อนผมที่วาดๆด้วยกันมาก็เลิกรากันไปแทบจะหมดแล้วด้วยเหตุผลส่วนตัวของแต่ละคน ตอนนี้ผมโชคดีอยู่ที่ยังเดินตามความฝันตัวเองได้ ยังทำตามใจได้ แต่อนาคตใครจะไปรู้
ปล. พักนี้งานสะอาดและดูดีขึ้นนะครับ เหมือนให้ความใส่ใจกับรายละเอียดในงานมากขึ้น
จริงๆมันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ส่วนใหญ่คนเราก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น ถึงจะแคร์คนอื่นแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำมันก็เพื่อตัวเองอยู่ดี
จะว่าไปมันก็เหมือนกับการเข้าสังคมหรือคบหาคนอื่นๆ งานเขียนก็คือตัวตนของนักเขียนที่แสดงออกมา ตัวตนที่ต้องการให้คนอื่นยอมรับ
ถ้าเอาแต่ทำงานเอาใจคนอื่น จนตัวเองรับงานตัวเองไม่ได้นั่นก็แย่
แต่จะทำตามใจตัวเองโดยไม่ฟังเสียงคนอ่านมันก็แย่เหมือนกัน
ผมว่ามันเป็นการแชร์กันระหว่างคนเขียนและคนอ่านด้วยน่ะนะ
จริงๆแล้วมันอาจเป็นกลไกการป้องกันตัวอย่างนึงก็ได้ ถ้าเราอยากจะทำในสิ่งที่รักไปเรื่อยๆโดยไม่มีใครมาต่อว่าหรือดูแคลน เราก็ต้องทำให้สิ่งนั้นเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป ซึ่งกว่าจะเป็นแบบนั้นได้มันก็ลำบากเอาเรื่องเหมือนกัน ใครเคยผ่านจุดนั้นมาบ้างก็คงรู้ๆกันอยู่
ถ้าพูดถึงศิลปะว่าเพื่อใคร มันก็มีได้หลายรูปแบบล่ะครับ ขึ้นอยู่กับว่าผลงานนั้นสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อรับใช้สิ่งใด เพื่อรับใช้ตนเอง หรือเพื่อรับใช้สังคม
นานๆทีจะได้คุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องการ์ตูนบ้างนะนี่ เพราะส่วนใหญ่เพื่อนผมที่วาดๆด้วยกันมาก็เลิกรากันไปแทบจะหมดแล้วด้วยเหตุผลส่วนตัวของแต่ละคน ตอนนี้ผมโชคดีอยู่ที่ยังเดินตามความฝันตัวเองได้ ยังทำตามใจได้ แต่อนาคตใครจะไปรู้
ปล. พักนี้งานสะอาดและดูดีขึ้นนะครับ เหมือนให้ความใส่ใจกับรายละเอียดในงานมากขึ้น
โดนใจจริงๆ ดิฉันเป็นประเภทไม่กล้าเอางานให้คนอื่นดู
ซึ่งๆ หน้าเสียด้วย ยิ่งเป็นคนรู้จักนี่ไม่ต้องเลย (ท่าจะบ้า)
แต่ใช้วิธีโพสต์ไว้ตามบล็อคแทน (ท่าจะบ้าจริงๆด้วย)
ยินดีด้วยสำหรับรางวัล งานสวยมากค่ะ แบ่งช่องดีเนอะ
อ่านแล้วได้อารมณ์ดี
ซึ่งๆ หน้าเสียด้วย ยิ่งเป็นคนรู้จักนี่ไม่ต้องเลย (ท่าจะบ้า)
แต่ใช้วิธีโพสต์ไว้ตามบล็อคแทน (ท่าจะบ้าจริงๆด้วย
)
ยินดีด้วยสำหรับรางวัล งานสวยมากค่ะ แบ่งช่องดีเนอะ
อ่านแล้วได้อารมณ์ดี
มาแวะบล๊อกได้สองสามครั้งแล้วคุนน้องงง อยากบอกว่า ชอบงานน้องมากกก ตั้งแต่เห็นครั้งแรก--ในหนังสือ--เลยอ่ะ (หวังว่าน้องจะเป็นคนเดียวกันใน infi mag อย่างที่เพื่อนพี่ว่านะ)
เอ็นทรี่นี้ รูปโหลดโหดและนานมากกกกกก แต่พี่ก็ได้ทำการย่องเบาเอ็นทรี่เก่าๆไปบ้างแล้วล่ะ ชอบบบบ!!! ทั้งลายเส้น และเนื้อหานะจ๊ะ
