ERROR ก่อนมาเล่นบล็อค ต้องทำงาน

จากแทคแรงบันดาลใจที่ นานา โยนขว้างมาให้

สำหรับแรงบันดาลใจไอ้สะอาดไม่มีพิธีรีตองหรืออะไรที่มันยิ่งใหญ่

เรื่องมันเริ่มมาจากวันนั้นได้อ่านการ์ตูนเรื่องจอมโจรคิด กอปรกับเห็นพี่สาวและพี่ชายวาดการ์ตูนเป็นเรื่องลงสมุดมานานแสนนาน เลยเกิดอารมณ์ทางคอมมิคอยากวาด ถ่ายทอดจินตนาการของข้าน้อยผู้ต่ำต้อยออกมาให้โลกประจักษ์มั่ง
เลยลงมือวาดแม่งในวันนั้น ชื่อของตัวเองของการ์ตูนเรื่องแรกก็เป็นชื่อเฉกเดียวกับการ์ตูนเรื่องจอมโจรคิด คือ ไคโตะ

ผมเป็นคนขี้เลียนแบบมาก เริ่มวาดการ์ตูนก็วาดเพราะตามพี่ เวลาอ่านการ์ตูนเรื่องไหนที่มันโดนใจก็เอามันมาวาดตาม จับเรื่องนู้น ผสมเรื่องนี้ การ์ตูนผมแม่งมีตั้งแต่พระเอกที่มือเป็นยางยืด ปล่อยพลังออกจากมือ เพลงหมัดสิบชั้น เอาวิญญาณออกมาสู้กัน ห่าเหวอะไรต่างๆนานา
เรียกว่าแทบจะ๑๐๐เปอร์เซ็นต์เป็นการ์ตูนแอคชั่น

หรือหากเรื่องไม่ใช่ ตัวเอกของเรื่องนั้นก็ต้องหาเรื่องมาต่อยกันจนได้(เช่นมีเรื่องหนึ่งเป็นเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน พอเจอกันปุ๊ปมันก็ทักทายด้วยการถีบ อีกคนไม่พอใจมันก็ด่าและต่อยสวน สวนกันไปสวนกันมาจนทั้งสองฝ่ายพอใจ)

ต่อมา และต่อๆมา มีการ์ตูนมากมายหลากหลายผ่านเนื่องเข้ามาในชีวิต ลายเส้นคนวาดแสลมดังค์และเบอร์เซิร์กนั้น เป็นลายเส้นมีอิทธิพลต่อผมมาก(แม้ว่าท่านผู้อ่านอาจจะเห็นวาดไม่คล้ายเลยก็ตาม)
จนถึงยุคที่การ์ตูนมันเริ่มแพงขึ้น และผมเริ่มหันไปสนใจเสพหนัง,หนังสือมากกว่า อิทธิพลในช่วงหลังๆจึงมาจากหนังและหนังสือเป็นส่วนใหญ่ มุมกล้องที่แต่ก่อนพยายามทำให้มันเป็นมุมก้มมุมเงยเพราะกลัวคนอ่านจะเบื่อในการวาดมุมซ้ำๆ ผมก็วาดให้มันไม่หวือหวาแบบแต่ก่อนหากคิดว่ามันไม่จำเป็นจริงๆ เริ่มพยายามทดลองเนื้อเรื่องใหม่ๆมากมายขึ้น อีกทั้งช่วงหลังผมสนใจด้านการเขียนหนังสือ ก็พยายามหัดเขียน กระบวนการคิดเรื่องของผมจึงเริ่มคิดแบบนักเขียน(กระบวนการคิดแบบนักเขียนเป็นยังไงผมก็อธิบายไม่ได้ แต่รู้สึกว่ามันเป็นเยี่ยงนั้น)

เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ในช่วงหลัง จึงได้ไอเดียมาจาก สถานที่ บ้านเิกิด เพื่อน ข่าว ครอบครัว หรืออะไรที่มันเป็นนามธรรมอย่าง ความรู้สึก ความเปลี่ยนแปลง
เรื่องเล็กๆน้อยๆที่ผ่านเข้ามาใหญ่ชีวิตที่ผมรู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่