















แง้...ซึ้งจัง..
..ผบางทีเรารู้ว่ามันทุกข์แต่ชั่วเวลาสั้นๆที่ได้นึกถึงอีกคนที่เคยอยู่ที่นั่นตรงนั้นมันทำให้เราปลื้มขึ้นได้แม้ เมื่อฉากนั้นจบเราต้องเศร้าหดหู่ขึ้นมาแต่เราก็ยังเลือกที่จะนึกถึงมัน แน่นอนผู้หญิงก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน...มันไม่ใช่เราไม่รักตัวเองที่เราเป็นแบบนี้เพราะว่าเราต้องการให้ใครมารักเราทดแทนสิ่งที่หายไป เราเลยสร้างภาพขึ้นมาวนเวียนไปมาระหว่างเธอๆๆๆๆแม้ว่ามันจะจบด้วยความว่างเปล่าแต่อย่างน้อยก็มีความทรงจำดีๆให้ได้นึกถึง ฉันก็เกียดตัวเองเหมือนกันที่เป็นแบบนั้น บางคนไม่เคยเกิดอาจจะบอกก็ไม่ต้องไปคิดดิว่ะมันทิ้งมึงไปแล้ว แต่เราต้องเข้าใจบางทีจิตใจเรารับความจริงไม่ไหวเราต้องเอาวิธีค่อยๆซึมซับความจริง โดยเริ่มนึกจากว่ามีเธอข้างๆ...แล้วไม่มี นึกว่ามีแล้วไม่มีแบบนี้ไปเรื่อยๆ..............บางคนเชื่อว่ารักคนอื่นแล้วจะหายแต่เชื่อไหมเมื่อคุณไปยืนที่ๆเคยมากับคนนั้นพร้อมคนใหม่ข้างๆคุณก็จะมีแว้บหนึ่งในความคิดของเธอขึ้นมา...................แต่ที่เศร้าสำหรับฉันคือบางคนเกิดมาเพื่อที่จะรักคนได้มากที่สุดคนเดียว...การผิดหวังมันทำให้เราล้อเล่นกับความรักมากขึ้น ทำตัวระวังการรักที่ต้องเจ็บมันก็เป็นเรื่องดีที่เราไม่ต้องเจ็บ แต่คุณจะให้อีกคนที่รักคุณอย่างเต็มที่ต้องทุกข์อย่างวที่เราเคยเป็นหร๋อ